Jólafríið stóð fram að þrettándanum, og framlengdi þannig fæðingarorlofið um nokkra daga, tvo eða þrjá og svo helgina að auki en frá og með mánudeginum 6. janúar 2025 er ég aftur starfandi, rithöfundur í fullu starfi. Í vinnu hjá sjálfum mér, samkvæmt skattframtali og slíku. Og eins gott að ég haldi mér að verki.
Það fyrsta sem ég þarf að gera er að redda mér skrifstofu á nýjan leik. Frá því … einhvern tíma á árinu 2022 hef ég verið með skrifstofu hér heima hjá okkur, sérherbergi, sem nýttist ágætlega, en er ekki lengur til taks. Fram að því leigði ég skrifstofu við Ármúla, sem var svo gott sem fullkomin. Og þaráður leigði ég skrifstofu í Berlín, sem var örlítið fullkomnari. Hvernig fullkomnari? Veðrið, garðarnir, hjólaleiðin milli heimilis og vinnu, þess alls naut ég. Jarðhæðin, útsýnið á gangstéttina, mannlífið á götuhorninu, það var gott. Byggingin sjálf, þessi þétti steinn, þykku veggir, fínt. Leigusalarnir, arkitektarnir við hliðina á mér, toppfólk. En það besta við skrifstofuna í Berlín var þó hugsanlega Amazon.1
Við Ármúlann naut ég nálægðar við verslanirnar A4 og Pennann, sem sérhæfa sig báðar í skrifstofuvarningi og selja stílabækur fyrir þúsundir króna stykkið, án þess að þar megi finna eina einustu með línubili sem hæfir rithöndum fullorðinna.
Að því sögðu var skrifstofan við Ármúla frábær, enda var hún einfaldlega vinnustaður. Ekki residensía, ekki listsmiðja – henni fylgdi engin hugmynd um neins konar listræna skyldu, sögu eða innblástur – aðeins fjórir veggir, hurð, þráðlaust net, góður gluggi og sameiginleg kaffivél. Og vinur, góður vinur, nærandi samtöl, þegar við vildum. Ég hefði ekki horfið frá þeirri skrifstofu ótilneyddur en þrátt fyrir nokkuð sanngjarnt leiguverð, á meðan eftirspurn lá niðri í heimsfaraldrinum, hafði ég ekki efni á að halda henni milli launatímabila.
Sanngjörn leiguverð eru vandfundin þessa dagana. Mér sýnist að markaðsverð fyrir skrifstofuhúsnæði sé fljótt á litið tvöfalt hærra en markaðsverð fyrir íbúðaleigu, á fermetrann. Fyrir íbúðir borgi fólk 3–4.000 krónur á fermetrann á mánuði, en fyrir litlar skrifstofur ekki undir 8.000 krónum – 10–15 fermetra skrifstofur eru að minnsta kosti auglýstar á yfir hundrað þúsund krónur, þá stundum jafnvel án „rekstrarkostnaðar“, sem bætist ofan á. Sjálfur þarf ég ekki hátt þjónustustig með minni skrifstofu, ekkert fundarherbergi, enga ljósritunarvél, ég get þess vegna sópað gólfið mitt sjálfur.
Jæja, nóg um það. Áramótaranti lokið. Ég mun líta á skrifstofu á morgun. Vona að hún henti, vona að ég skrifi undir samning, greiði leigu og taki við lyklum samdægurs. Setjist svo niður, helst ekki mikið seinna en um hádegisbil, og hefjist handa þar sem frá var horfið.
| ￪1 | Sem er auðvitað einhvers konar goðgá fyrir meintan vinstri mann að segja, hvernig í ósköpunum gæti maður mært alþjóðafyrirtæki sem brýtur eftir fremsta megni á verkafólki og hindrar stofnun verkalýðsfélaga á meðan það reynir að leysa það af hólmi með róbótum?
Að gera sig blindan af ímyndaðri siðferðisskyldu er dægradvöl sem ég hef stundum tekið þátt í og haft gaman að, en það er ekki sérlega marxísk iðja. Ef marxismi er eitthvað er hann að sjá tvöfalt: sjá bæði ábata og vöntun í einu og sama fyrirbærinu. Netverslanir á við Amazon eru alveg klárlega eitt af þeim fyrirbærum sem hvaða framsækna samfélag sem er myndi vilja hafa yfir að ráða, rétt eins og vatnsveitu, rafveitu, miðstöðvarkyndingu, háhraðaneti og svo framvegis. Munurinn á því að geta flett upp hvaða sérviskulega nytjahlut sem er, pantað hann og móttekið upp að dyrum daginn eftir, án þess að okrað sé á vörunni eða sendingunni, og að geta það ekki, er umtalsverður. |
|---|