Og allt í einu eru kominn júní og allt í einu eru sumarsól­stöður liðnar og Jóns­messa að bresta á og þá líður ekki á löngu þar til maður tekur eftir því, finnur fyrir því, að daginn er í raun tekið að stytta á ný, dagana, dagarnir verða styttri og styttri og styttri þar til öllum finnst að þeir hljóti að verða að engu, þeir séu alveg að syngja sitt síðasta og þá brestur skyndi­lega á með vetr­ar­sól­stöðum og jólum og nýju ári og fyrr en varir kominn júní … – kannski er þetta norrænt geðslag, að geta ekki fellt sig við nátt­úr­una, finn­ast ekki jafn­vægi í þess­ari hring­ekju heldur upplifa hana meira eins og hún geti ekki ákveðið sig, sé stöð­ugt að skipta um skoðun. Það hefur stundum hvarflað að mér, ég hef ímyndað mér karakter sem sæi svefn með þessum hætti, í hvert sinn sem hann færi að sofa liti hann á það sem ákvörðun um að sofna nú í eitt skipti fyrir öll, grund­vall­ar­ákvörðun, það sé augljós­lega betri kostur en að vaka – og í hvert skipti sem hann vaknar myndi hann að sama skapi líta svo á að þar með hafi honum snúist hugur í eitt skipti fyrir öll, það sé klár­lega betra að vaka í þessu lífi en fara sofandi í gegnum það. Það örlar á þessu hjá sjálfum mér andspænis árstíð­unum, þó að það sé meira fjar­stæðu­kennd von en bein­línis rang­hug­mynd, og hún snúi raunar aðal­lega að einni árstíð: þegar sumarið hefst loks­ins þá langar mig að í þetta sinn vari það loks­ins um alla tíð, því linni aldrei – og þar sem ég veit auðvitað betur, þá hef ég þar með stillt upp í bæði áreið­an­leg og fyrir­sjá­an­leg vonbrigði þegar vonin bregst, þegar haustar á ný. Ég held með sumr­inu, hér í norðri er það óhjá­kvæmi­legt, sumarið er farfugl, aðkomu­maður, útlend­ingur – gestur – og klár­lega fremri vetr­inum land­læga í öllum háttum sínum.

Að öðru leyti hef ég ekkert að segja. Ekkert. Fyrst þessi síða er enn hérna finnst mér skylt að setja eitt­hvað á hana nú þegar mér gefst tóm til. En allt sem gerist þarna úti – það er langt síðan mér þótti ég ekki lengur hafa neinu við það að bæta sem annað fólk hefur um það að segja. Þá fórn­aði ég höndum um hríð en nú hef ég hætt því líka, enda eru handa­fórnir að minnsta kosti jafn tíðar og setn­ingar um þessar mundir. Að fórna höndum er kannski setn­ing en það er aldrei ný setn­ing. Svo ég held að mér höndum. Sit og held að mér höndum á milli þess sem ég nota þær til að raða í uppþvotta­vél eða skrúbba ofnplötu.

Gleði­legt sumar, vonum að í þetta sinn vari það að eilífu og yljum okkur við vonbrigðin í haust.