Í heiðnum sið var regnboginn samgönguleið milli goða og manna. Í abrahamísku trúarbrögðunum, gyðingdómi, islam og kristni, hefur regnboginn aðra merkingu, þar sem Guð stofnaði til hans eftir flóðið til marks um nýjan sáttmála: að þaðan í frá myndi hann aldrei aftur reyna að tortíma öllu lífi á jörðinni.
Það er góður sáttmáli, eitthvað til að standa á. Eins og samningar um bann við beitingu gereyðingarvopna. Lágmarkskrafa, mætti segja, en við setjum víst ekki skilyrðin í samskiptum okkar við almættið, samningar við það eru einhliða. Og þessu hefur þó verið lofað: að aldrei aftur muni það leggja sig fram um að granda öllu lífi á jörðinni. Að treysta því er að anda þá örlítið léttar andspænis ýmsum ógnum: ormarnir munu lifa af. Eða sveppirnir. Gróðurinn. Eitthvað af þessu. Jafnvel við sjálf. Afkomendur okkar. Eitthvað verður hér áfram.
——
Ég læt sem ég bíði ekki eftir umsögnum um Staðreyndirnar. Nú eru liðnir níu dagar frá útgáfudegi og enn heyrist ekki múkk. Ég læt þögnina sem vind um eyru þjóta.
——
Með allra fyrstu plötum sem ég eignaðist var Nóttin Langa, frá Bubba Morthens. Hún kom út þegar ég var ellefu ára og ég fékk hana nýútkomna. Á geisladiski. Þar er lagið Háflóð. Ég hafði hrifist af Steini Steinarri, og þó að ég skildi betur beinpólitísku ljóðin hans og háðsádeilurnar en seinni tíma abstraktið þá vissi ég að Tíminn og vatnið væri merkilegt ljóð, því merkilegra sem merking þess var mér meira hulin. Þannig virkaði þetta lag líka á mig, og textinn, sem er ekki alveg óskyldur Tímanum og vatninu. „Hvítir vaða dagar votlendi hjartans og vekja þig. / Frá yfirborði hugans ég horfi niður í dýpið á sjálfan mig.“ Þessi texti eldist bara ágætlega. Þessi dulræna melankólía í honum virkar enn.
——
Nú flæða bækur til landsins, flæða af hafi, þær eru prentaðar í útlöndum, tonn eftir tonn af bókum, líklega nokkur hundruð tonn allt í allt. Ógna þær einhverju? Þarf að bjarga einhverju, koma einhverju í var, undan jólabókaflóðinu?
Heimskunni, kannski. Hvar á heimskan að dvelja, þögnin og andvaraleysið, á meðan bækurnar ryðjast hér yfir og taka yfir hugi okkar?
(Auðvitað er heimska í bókum líka. En að minni reynslu er hún allt í allt minni þar en hér. Hér utanbóka.)
——
Ég ætlaði að segja eitthvað af viti en gleymdi því jafnharðan og ég settist við lyklaborðið. Stundum er það þannig. Og aldagömul sorg vaknar.