Ég finn skarpa breyt­ingu á andlegu ástandi mínu eftir því hvort ég stend frammi fyrir peninga­á­hyggjum eða ekki. Ekki það að ég hafi nokk­urn tíma upplifað hreint og beint áhyggju­leysi af fjár­málum, en ég hef upplifað muninn á að eiga fyrir leigu og eiga ekki fyrir leigu. Það er drastískur munur. Rann­sóknir hafa að einhverju leyti leitt í ljós efnis­legu forsend­urnar fyrir þessum áhrifum: þegar mann­eskja stendur frammi fyrir fjár­hags­á­hyggjum dæla nýrna­hett­urnar meðal annars út stress­horm­ón­inu kort­isól. Þannig er ekki aðeins síminn manns bein­tengdur við banka­reikn­inga, eignir og skuldir, heldur er boðefna­kerfi líkam­ans og sálrænt ástand hans það líka. Eitt samfellt þráð­laust net, alveg inn að beini.

Með þjálfun má auðvitað hafa áhrif á þessa teng­ingu, andlegar og líkam­legar æfingar geta aukið hæfni manns til að hindra þetta beina flæði, eða að minnsta kosti tefja það. Stóu­speki, hugleiðsla, bænir – sjáið liljur vall­ar­ins, hvorki vinna þær né spinna. Og hver yðar með áhyggjum getur aukið spönn við aldur sinn? Don’t worry, be happy. En fyrir óbreyttar mann­eskjur, okkur sem ekki hefur lánast að segja skilið við áhyggjur fyrir fullt og allt, er þessi þráð­lausa teng­ing eftir sem áður til staðar. Milli banka og boðefna. Bank­inn er ekki bara þarna úti, í skýj­unum, heldur líka hérna inni, í nýrnahettunum.