Fólk sem ég kann annars á margan hátt að meta er á meðal forsprakka nýrra samtaka vinstra­fólks gegn Evrópu­sam­bands­að­ild. Inni­lok­un­ar­kennd var orð sem vinur minn nefndi þegar við ræddum þetta. Og já, víst finn ég örla á innilokunarkennd.

Þessa stund­ina er ekki starf­hæfur vinstri­flokkur á Íslandi. Enginn vinstra megin við Samfylk­ingu, það er að segja. Enginn vett­vangur fyrir villta vinstrið, ekki með póli­tískt áhrifa­vald. Á sama tíma er mikil gróska á fasíska rófinu hér eins og víða annars staðar. Og svar vinstrisins?

Samfylk­ingin segist geta fundið snerti­flöt við Miðflokk­inn í útlend­inga­málum. Tvö skref til hægri og eitt skref til vinstri. Og nánast samdæg­urs birt­ist frétt af þessum nýju samtökum. Flokks­lausa vinstrið geti þó samein­ast um að standa gegn Evrópusambandinu.

Aftur til þjóð­rík­is­ins? Er það fram­tíð­ar­sýnin? Kjarni máls­ins? Og eru þá lokaðri landa­mæri keppikefli allra stjórn­mála­afla lands­ins, hægri, miðju og vinstri? Á það fyrir okkur að liggja að karpa um hvort þau verði bara aðeins lokaðri eða miklu lokaðri, lokaðri með fúkyrðaflaumi eða lokaðri með embættis­tæku brosi, en að allt póli­tíska rófið skuli samein­ast um að lokaðri skulu þau vera?

Inni­lok­un­ar­kennd, já. En líka loft­laust. Þungt loft. Staðið loft. Er engin von á sunna­nátt á næstunni?

Mitt ídeal stjórn­mála­afl gæti boðið fram undir slag­orð­inu: Opnum út. Ef því lánað­ist ekki að festa í sessi enn frjáls­ari för yfir landa­mæri, binda þann rétt sem mest má verða í stjórn­ar­skrá, gæti það þá að minnsta kosti snúið sér að hinni hófstillt­ari kröfu um breyt­ingar á bygg­ing­a­reglu­gerð, grein 12.2.3, til að opna megi bókstaf­lega glugga á bókstaf­legum húsum betur. 89 milli­metrar eru ekki nóg.

Þjóð­rík­is­nostal­g­ían mun auðvitað líða hjá. En það væri til mikils unnið fyrir núlif­andi kynslóðir að það gerð­ist fyrr frekar en seinna.