Árið 2005 birt­ist lítil grein eftir mig í Reykja­vík Grapevine um tengsl graf­ískrar hönn­unar og nasisma. Ég var þá 26 ára gamall og vissi allt. Nú nenni ég varla að leita þessa grein uppi því mig grunar að mér þætti tónn­inn í henni vand­ræða­lega sjálf­birg­ings­legur. Mér skild­ist að það hefði verið þessi grein, áreið­an­lega ungæð­is­legt níð um fagstétt Godds, sem vakti áhuga hans á að fá mig til lausa­mennsku við lista­há­skól­ann, þar sem ég kenndi svo nokk­urn fjölda kúrsa annirnar í kjöl­farið, til hausts­ins 2008. Fræði­legir áfangar og verk­legir blönd­uð­ust allir saman í einni þeysireið, aðal­lega innan hönn­un­ar­deildar, í samfloti við klárt og skemmti­legt fólk sem Goddur laðaði til sín eins og blóma­engi býflugur. Að ráðast svona ungur og allt­vit­andi til kennslu á háskóla­stigi er tvíeggjað. Sverð­lega séð. Áhuga­vert var það fyrir sjálfan mig, að minnsta kosti, og afdrifa­ríkt. Með eftir­minni­leg­ustu samstarfs­verk­efnum okkar á þessum tíma var að fá slóvenska heim­spek­ing­inn Slavoj Žižek til lands­ins, til fyrir­lestra­halds. Það var snemma árs 2007, sé ég núna. Goddur hann­aði auðvitað plakötin, sem mér láðist að geyma eintök af, því miður.

Eftir haustið 2008 hitti ég Godd aðeins í eitt skipti, held ég, síðsum­ars 2025. Og hitti hann þó varla, við rétt sáum framan í hvor annan, á hlaði úti í sveit. Að kynni okkar hafi átt snubbóttan endi breytir því ekki að minn­ing mín um tímann þegar leiðir okkar skör­uð­ust er ævin­týra­leg. Þetta voru ómögu­legir tímar, það var gustur og læti og lita­dýrð. Og í hverri senu sem Goddur kom nærri var gaman. Takk fyrir viðkynnin og farvel.