Undar­legir dagar, þennan vetur­inn, svo ég byrji á byrj­un­inni. Eða byrji á því sem ég held að við könn­umst flest við þessa dagana: hvað veröldin er orðin okkur fram­andi. Eða helsti sameig­in­legi útgangspunkt­ur­inn: hvað þeim hefur fækkað skelfi­lega, sameig­in­legu útgangspunktunum.

Að því sögðu lofaði ég sjálfum mér upp í ermina á mér á dögunum. Ég ímynda mér ekki að neinn annar fari að herma upp á mig heitið sem ég gaf hér fyrr í mánuð­inum, að færslur sem ég byrja að skrifa, þær muni ég birta frekar en að sitja á þeim. Þetta ár, að minnsta kosti. Raunar getur enginn annar hermt þetta upp á mig, enginn nema ég veit af þessum færslum fyrr en þær sjást. En ef maður stendur ekki við það sem maður heitir sjálfum sér, hvað er maður þá? Og ef maður stendur ekki við svona smáræði, hvað verður þá um hitt sem skiptir kannski meira máli? Orð binda. (Orð blinda, mislas ég við yfir­lestur, sem er jafn satt. Orð gera margt.) Nú sit ég hins vegar uppi með að hafa hripað niður eitt­hvað sem ég nenni ekki að tala um, finn engan áhuga­verðan flöt á, langar ekki að dvelja við. En ber samt þessi sjálf­skip­aða skylda til að koma frá mér með einhverjum hætti.

Reglan er þessi: það sem ég hripa niður í möpp­una „Hús“ hér í ritl­inum mínum, það fer út. Og nú setti ég ekki annað þar niður en einn stakan hlekk. Í sjálfu sér er mér frjálst að gera það sem ég vil við þennan hlekk, leggja út af honum eins og mig lystir. Kannski læt ég mér nægja að skrifa þetta hér, að mér sner­ist hugur, án þess að láta hlekk­inn fylgja. Kannski. Já, eftir því sem líður á þessa efnis­grein sýnist mér það stöð­ugt senni­legri niðurstaða.

Þessar setn­ingar leiða þannig ekki að neinu. Þær eru bara hér sjálfra sín vegna. Eins konar lestr­arteppa. Lesteppa. Og þó ekki beint. Mislæg gatna­mót, hófleg mislæg gatna­mót, án aðliggj­andi vega. Ef einhver skyldi vilja snúning.