Ég veit það ekki. Nú er sunnudagskvöld og freistandi, ef ég ætla að skrifa eitthvað hér, að skrifa um ekki neitt. Ég reyni að halda hvíldardaginn heilagan alltaf, í einhverjum skilningi, á einhvern hátt. Hvers vegna ekki svona líka? Ef ég hvílist við lyklaborð, að sunnudagsfærslurnar verði þá bara hvíldarfærslur, án ásetnings, án inntaks þess vegna. En – að því sögðu – þá þarf ég líklega að gæta þess að vera ekki svo dogmatískur eða harður við sjálfan mig, í krafti þessarar reglu, að leitin að orðum án inntaks, leitin að leiðum til að segja ekki neitt, verði beinlínis vinna, jafnvel meiri vinna en hitt hefði verið.
Þá er ég umsvifalaust kominn í nánd við þess háttar gildru sem getur hugsast að tilheyri liðnum tíma: að reyna að hegða sér eðlilega á flugvelli.
Liðnum tíma, vegna þess að ég held að þetta hafi verið kunnuglegri vandi þegar rafrænt eftirlit var enn tiltölulega nýtt af nálinni, þegar eftirlitsmyndavélar voru svo fáar að enn voru sagðar fréttir af því í flestum miðlum ef lögreglan setti upp nýja myndavél á einhverjum gatnamótum, einhverju horni. Þá voru aðeins örfá, tiltekin rými þar sem fólk sem annars varði lífinu að mestu leyti utan myndramma, gat vænst þess að vera skyndilega í mynd. Að einhver væri að horfa, fylgjast með, grunandi. Auðvitað þarf ákveðna taugaveiklun í grunngerð manns til að láta það trufla sig, einhverjir hafa áreiðanlega aldrei látið þetta á sig fá, en ég veit að ég var þó ekki einn um það, á því tímabili, að þurfa að minnsta kosti að hlæja að tilhugsuninni, til dæmis á flugvöllum, að rembast við að „vera bara eðlilegur“.
Ef sá brandari er nú þegar úr sögunni, ef flestir hafa ekki hugmynd um hvað ég er að tala um, eða þurfa að minnsta kosti að rifja upp einhver löngu liðin ár til að ráma í það, þá er það líklega til marks um hvernig eftirlitið sem áður tilheyrði svona tilteknum, afmörkuðum rýmum hefur breitt úr sér og er nú hversdagsleikinn sjálfur. Að vera, ef ekki alltaf í mynd, þá alltaf mögulega í mynd. (Nema þá hvert og eitt okkar heima hjá sjálfu sér en þar fer þó fram skrásetning líka, einhvers konar myndataka, ekki minna nærgöngul, hvað þú ert að lesa, horfa á, hverju þú leitar að, hvað þú spyrð um, spjallar um og svo framvegis.)
Ef ég seilist svo þaðan enn lengra og nefni að þar til á þessari öld, einhvern tíma á síðustu tíu, tuttugu árum, hafi aðeins trúuðum liðið eins og þau væri undir augliti einhvers annars öllum stundum, ef ég segi að eftirlitsvæðingin sé þannig augljóslega tilraun til að endurskapa drottin í efnisheiminum, á veraldlegri tímum, þá er ég ekki bara kominn hættulega nálægt því að hugsa og vinna, heldur gerist ég áreiðanlega sekur um ritstuld líka, ég er viss um að ég hef séð einhvern annan, jafnvel tugi annarra, halda þessu fram á síðustu árum.
Í öllu falli, þetta með taugaveiklunarlínudansinn á flugvöllum liðins tíma – þar sem hún er flestum sjálfsagt framandi í dag þjónar hún engum tilgangi sem hliðstæða, varpar ekki ljósi hins kunnuglega á eitt né neitt, en það var samt þannig sem ég meinti hana, það væri eitthvað hliðstætt við það, samkvæmt þessum nýjasta viðauka við skilmálana sem ég set sjálfum mér hér á blogginu, að eiga að hvílast á sunnudögum, en þó aðeins upp að því marki að ég sé ekki farinn að rembast við að hvílast, og við hitt, á flugvöllunum, undir myndavélaeftirlitinu, að gæta þess að hegða sér eðlilega, vera slakur, og þó aðeins upp að því marki að það sjáist ekki að maður sé með hugann við það.
Og nei, kannski líður fólki enn svona á leiðinni um flugvelli. Okkur hinum taugaveikluðu. Kannski er það bara vegna þess hvað er langt síðan ég flaug sem ég ályktaði að það væri liðin tíð. Ég ætla ekki að gefa upp árafjöldann en mig grunar að ég sé orðinn sá, úr hópi núlifandi manna, fullorðinna, sem lengst hefur dvalið á Íslandi án hlés, án svo mikið sem helgarferðar burt.