Þegar ég lýk við að raða leirtaui úr eldhús­vask­inum í uppþvotta­vél­ina og set hana loks af stað hvarflar stundum að mér, sérstak­lega ef mér hefur lánast að tæma vaskinn alveg og ekkert stendur augljós­lega eftir í kringum hann heldur, að nú hljóti það þá loks­ins að vera búið, ekki bara þetta tiltekna uppvask heldur uppvaskið yfir­leitt, nú hljóti því að linna. Mark­miðið með þessu eilífa sýsifusar­púli mínu í og úr uppþvotta­vél­inni sé loks í höfn.

Þegar ég segi að það hvarfli að mér þá meina ég ekki bein­línis að ég hugsi þetta, enda veit ég betur, eins og allir. En það væri ekki heldur rétt að kalla þetta tilfinn­ingu, bein­línis. Kannski hvarflar aðeins að mér að láta þetta hvarfla að mér eitt andar­tak áður en mér snýst hugur, ég hætti við að láta þessa vitleysu svo mikið sem flögra um huga minn mér. En eftir stendur samt berg­mál af mögu­legri hugsun. Rangri, auðvitað, en mögulegri.

Og kannski er það bara einn hátt­ur­inn sem lang­anir hafa á að vera til. Berg­mál af mögu­leik­anum á klár­lega óraun­særri hugsun.