„Náttúruverndarstofnun hefur ákveðið að hafna öllum leyfisbeiðnum um drónaflug í afþreyingar- og fræðsluskyni á 26 friðlýstum svæðum víðs vegar um landið. Áður fyrr gátu ljósmyndarar sótt um leyfi og fengið það hjá Náttúruverndarstofnun Íslands,“ sagði í lítilli frétt þann 9. júní síðastliðinn. Margir taka því áreiðanlega fagnandi, fátt er meira þreytandi en að vilja draga andann, njóta kyrrðar, og heyra þá þetta suð frá fljúgandi myndavélum yfir hvirflinum á sér. Við lestur fréttarinnar kemur hins vegar í ljós að drónaumferð verður ekki bönnuð með öllu á þessum friðlýstu svæðum: leyfi eru enn veitt „fyrir drónaflugi í atvinnuskyni eins og kvikmynda- eða auglýsingagerð.“
Með öðrum orðum virðist Náttúruverndarstofnun nú innleiða eins konar kvótakerfi kringum aðgangsheimildir að myndrænni náttúru: þau fyrirtæki sem þegar hafa aflað sér reynslu og fjármuna mega gera út og fiska myndir að vild en trillukarlarnir sem héldu að þeir gætu róið á sínum bát og veitt í soðið mega nú vita betur. Þessu mótmælti Ljósmyndarafélag Íslands og sagði í yfirlýsingu: „Félagið telur að framkvæmdin mismuni starfsgreininni: sama flug, með sama búnaði og sömu hugsanlegu áhrifum á náttúru og gesti, er heimilað einum hópi en bannað öðrum eftir því í hvaða tilgangi er flogið. Stórar erlendar framleiðslur halda aðgangi að svæðunum á meðan íslenskum ljósmyndurum, leiðbeinendum og litlum fyrirtækjum er vísað frá.“
Nú hef ég enga innsýn og enga tengiliði á Náttúruverndarstofnun, mér finnst ólíklegt að þar hafi nokkur maður hugsað: er ekki best að innleiða eins konar kvótakerfi á þessu sviði til að sjónrænt auðmagn landsins safnist áreiðanlega á fáar hendur? Líklegra virðist að þetta hafi virst næstum sjálfsögð aðferð til að koma í veg fyrir ofveiði. Þannig virkar hugmyndafræði, mætti segja, en þannig virkar líka lagasetning sem stendur ekki bara í þjónustu ríkjandi hugmyndafræði heldur framleiðir hana: við lifum nú í landi og heimi kvótakerfisins, undir rökvísi aðgangsheimildanna, rökvísi UNIX-stýrikerfisins í vasanum þinum. Hún gegnsýrir allt þar til hún virðist sjálfsögð, ígildi náttúrulögmáls.